عبور سرور لینوکس و ابزارهای خط فرمان از مسیر

1. کلاینت را نصب کنید. Debian/Ubuntu: sudo apt install openvpn Fedora: sudo dnf install openvpn Arch: sudo pacman -S openvpn
2. وارد سایت شوید و فایل ‎.ovpn یک منطقه را از صفحهٔ OpenVPN دانلود کنید. پروفایل لینوکس اطلاعات ورود را در خود ندارد (مدیرهای شبکه فایل‌هایی را که دارند رد می‌کنند)، پس یک فایل اطلاعات ورود بسازید: دو خط، اول ایمیل سایت و بعد رمزتان. سپس دسترسی‌اش را طوری محدود کنید که فقط خودتان بتوانید بخوانید: chmod 600 <credentials-file>
3. فایل ‎.ovpn را در /etc/openvpn/client/<region>.conf کپی کنید و داخل آن، بعد از auth-user-pass مسیر فایل اطلاعات ورود را بنویسید.
4. فعال و اجرایش کنید: sudo systemctl enable --now openvpn-client@<region> وضعیت را ببینید: systemctl status openvpn-client@<region> خروجی را بررسی کنید — باید منطقه‌ای را که انتخاب کرده‌اید نشان دهد: curl -s https://ipinfo.io/country
5. برای منطقهٔ دیگر، پروفایل دیگری دانلود کنید و یک سرویس دیگر فعال کنید؛ هر بار فقط یکی را اجرا کنید.

نشانی پروکسی از صفحهٔ «پروکسی وب» همین سایت و اطلاعات ورودتان مستقیم در متغیرهای محیطی قرار می‌گیرند (نویسه‌های خاص رمز را به‌صورت URL کدگذاری کنید): export https_proxy=https://user:password@proxy-address export http_proxy=$https_proxy از آن به بعد curl، wget، git، pip و npm در همان پوسته از مسیر می‌روند و هیچ چیز دیگری تأثیر نمی‌گیرد.

سرویس داکر متغیرهای پوسته را نادیده می‌گیرد: خطوط Environment=‎ را در /etc/systemd/system/docker.service.d/proxy.conf بگذارید و docker را دوباره راه‌اندازی کنید؛ برای apt هم Acquire::https::Proxy را در /etc/apt/apt.conf.d/proxy.conf تنظیم کنید.

در این راه اصلاً اتصالی وجود ندارد که قطع شود؛ دسترسی root نمی‌خواهد و مسیرهای شبکه را عوض نمی‌کند — مناسب سرورهای شرکت و وقتی فقط می‌خواهید دانلودها سریع‌تر شوند؛ فقط برنامه‌هایی را پوشش می‌دهد که متغیرهای پروکسی را رعایت می‌کنند.

1. بستهٔ network-manager-openvpn-gnome را نصب کنید (یک کلیک در صفحهٔ OpenVPN این سایت مرکز نرم‌افزار را باز می‌کند).
2. تنظیمات ← شبکه ← VPN ← «+» ← وارد کردن از پرونده (Settings ← Network ← VPN ← Import from file)، فایل ‎.ovpn را انتخاب کنید، ایمیل و رمز سایت را وارد و ذخیره کنید.
3. VPN را از نوار بالا یا سینی سیستم روشن و خاموش کنید. برای اتصال هنگام بوت، در تنظیمات اتصال سیمی یا بی‌سیم گزینهٔ «اتصال خودکار به VPN» (Automatically connect to VPN) را تیک بزنید.

• خروجی — country در خروجی دستور باید منطقهٔ انتخابی شما باشد: curl -s https://ipinfo.io
• DNS — رابط VPN باید DNS ارسال‌شده از مسیر را نشان دهد: resolvectl status اگر نشت داشت، dhcp-option DNS را به پروفایل اضافه کنید یا از اسکریپت update-systemd-resolved استفاده کنید.
• AUTH_FAILED: فایل اطلاعات ورود اشتباه است یا حساب منقضی شده؛ بعد از تغییر رمز، فایل را به‌روز کنید.
• TLS handshake timeout: ترافیک UDP به سرور نمی‌رسد — منطقه یا شبکه را عوض کنید؛ روی سرورهای ابری در security group اجازهٔ UDP خروجی بدهید.
• سروری داخل چین که میرورهای چینی را مستقیم لازم دارد: بعد از اتصال همه چیز از مسیر بیرون می‌رود، پس apt و pip و npm را روی میرورهای داخل چین بگذارید، یا با راه دوم فقط دستورهای مشخصی را از مسیر ببرید.

• هر سیستم لینوکسی یک دستگاه از سهمیهٔ دستگاه‌های آنلاین طرح شما حساب می‌شود (۲ در «شخصی»، ۴ در «خانوادگی»، ۸ در «سازمانی») و این سهمیه با بقیهٔ دستگاه‌هایتان مشترک است؛ «پروکسی وب» در راه دوم هم بر اساس اتصال شمرده می‌شود.
• پروفایل و فایل اطلاعات ورود همان حساب شما هستند — هرگز آن‌ها را در مخزن git نفرستید و داخل ایمیج نگذارید.
• تغییر رمز عمداً پروفایل‌های قدیمی را فوراً از کار می‌اندازد؛ فایل اطلاعات ورود را به‌روز کنید.
• اجرای مسیر روی سرور ابری تابع قوانین ارائه‌دهندهٔ آن سرور است؛ سرویس فقط مدت اتصال و حجم کل ترافیک را ثبت می‌کند.